Texto del artículo publicado en “La Opinión” de Zamora el 27 – 12 – 2009

JUDIT CALVO «En vilaĝo de La Mancha, kies nomon mi ne volas memori…».

La obra más internacional en castellano, «Don Quijote de la Mancha» también tiene su traducción al Esperanto, un idioma creado de forma casi científica que reúne las características más sencillas y asequibles de otras lenguas para crear un idioma universal y fácil de usar y aprender, que sirva como lengua auxiliar internacional. Una segunda lengua, después de la materna, para las relaciones internacionales.

«Ningún país puede tener así el dominio ni la soberanía, ni puede ser considerado como opresor, porque las lenguas no pueden ser murallas, sino que han de servir como acercamiento entre los ciudadanos del mundo. Eso sí, el Esperanto siempre respeta la lengua natal, que es de la que se nutre y con la que convive», explica Fernando Martos, uno de los socios fundadores de la recién creada «Asociación Zamorana de Esperanto».

Con dos meses de vida y seis intrépidos «esperantistas» entre sus filas, esta agrupación pretende fomentar en la provincia el aprendizaje y el uso de este idioma, creado por el oculista polaco Lázaro Zamenhof en el año 1887. «Internet es hoy un vehículo imprescindible y de valor incalculable para aprender esperanto, hablarlo y renovar vocabulario, además de conocer gente que tiene la misma inquietud que tú y las mismas ganas de dar a conocer esta lengua», asegura Fernando Miguel, presidente de la asociación.

Libros, música, películas e incluso la famosa enciclopedia virtual «Wikipedia» o el buscador «Google», ofrecen sus contenidos en el idioma, creado de forma artificial, más hablado del mundo.
Las normas gramaticales y la formación de palabras es sencilla en el Esperanto. A la raíz de las palabras, tomada en la mayoría de los casos de lenguas romances como el latín, el italiano, el español y el francés, aunque también del alemán y el inglés, se le añaden prefijos y sufijos que van cambiando o completando el significado del vocabulario. Así bonito, que se traduce al Esperando como «bela», pasa a ser «malbela», si el adjetivo que quiere utilizarse es el contrario, es decir «feo». De igual manera con la palabra grande, «granda», podemos deducir cómo se dice pequeño haciendo uso de la regla aprendida. Un «malgranda» ejemplo para los que se inicien en el idioma.

Además todos los sustantivos acaban en «o» y los adjetivos en «a», «una manera muy eficaz de reconocer y deducir qué significan las palabras y no tener que aprender todo el vocabulario», explica el «esperantista» zamorano, Ángel Borrué.

La asociación, aún sin un local donde reunirse, tiene muchos proyectos en mente, como «poner en marcha una exposición itinerante y organizar actos para dar a conocer el idioma y la agrupación», explica una de las primeras socias, María Sánchez, pero «la prioridad ahora es que nos conozcan y transmitir nuestro interés por el Esperanto a todos aquellos que quieran acercarse a él», señala Sánchez.

El esperantista, además de cosmopolita, ciudadano del mundo y abierto a nuevos retos, es un aficionado viajero, y es que muchas de las personas que se interesan por estudiar esperanto lo hacen atraídas por el «Pasporta Servo», o en español, «Servicio de Pasaporte». Una red mundial de contactos repartidos por todo el mundo que ofrece direcciones de personas que acogen huéspedes en sus casas de forma gratuita. El único requisito: saber Esperanto.

Gracias a este proyecto que comenzó a funcionar en 1974, los esperantistas además de conocer otros países y culturas, practican el idioma. Praga, China o Estados Unidos, ningún país se escapa al influjo de estos defensores a ultranza de su lengua universal.
Hasta Cuba llevará Fernando Miguel la bandera  zamorana en la 95 edición del Congreso Internacional que promueve la Asociación Universal de Esperanto, que se celebrará en La Habana el próximo mes de julio. Una cita ineludible para todos aquellos que buscan aumentar el conocimiento, el prestigio y la difusión de una lengua de ámbito y alcance internacional.

Si le ha «picado» la curiosidad por esta fascinante forma de comunicación y está interesado en conocer más de cerca las peculiaridades del Esperanto, la asociación zamorana dispone de una página web, (esperantozamora.wordpress.com), donde conocer más sobre sus proyectos, porque, ya se sabe, más vale tarde que nunca, o como diría un esperantista, «pli bone malfrue ol neniam».

Anuncios

Ni semas kaj semas…

Post la prelego en la “Escuela Oficial de Idiomas  de Zamora”, kiu okazis kun relativa sukceso, nia E-asocio estis intervjuita de “La Opinión”, la ĉefa ĵurnalo el nia urbo.

La etoso tiel en la lernejo dum la prelego, kiel en la gazeta redaktejo dum la intervjuo, estis tre agrabla kaj sufiĉe kontentiga. Do, iom post iom ni peras por ke Esperanto ĉi tie iomete vigliĝu.

Jen fotoj pri la prelego kaj pri la ĵurnala raporto:

Ni dum la prelego

Raporto en la ĵurnalo

Nuestros primeros pasos como asociación.

La Asociación  Zamorana de Esperanto ha sido invitada a dar una charla o conferencia sobre el Esperanto, en la Escuela Oficial de Idiomas de la capital, como cierre de los estudios antes de las vacaciones de Navidad. Esto servirá para hacer una presentación tanto del Esperanto como de nuestra asociación en Zamora.

La entrada será pública y gratuíta para todo el que quiera asistir. Este es el cartel anunciador:

Jueves, 17 de Diciembre de 2009, a las 18:00 horas

Salón de Actos de la

ESCUELA OFICIAL DE IDIOMAS DE ZAMORA

Charla-coloquio:

Esperanto: la aventura de una lengua”

La radio kontraŭ la malbeno de Babel-Turo

Artikolo de Jerzy Uspienki ĉerpita el la libro “Vojaĝo en Esperanto-Lando” de Boris Kolker.

Ĉu vi estis iam en Babeltur-lando? Certe, jes, eĉ multfoje, sed vi eble ne konsciis tion. Ĉiuifoje, kiam vi manipulas radioricevilon, vi “vizitas” ĉi tiun imagitan landon. Manipulante radion, ni plej facile kaj okulfrape spertas, kio estas la lingvodiverseco, la lingvobaroj. Homoj penas eviti ilin, ĉirkaŭiri. En la radio vi plej ofte povas trovi plurajn programojn en via gepatra lingvo. Sed ili estas plejparte speciale preparitaj por samlingvanoj, por ilin influi, iam eĉ – manipuli. Kaj via elekto-ebleco estas limigita.

Kaj nun mi proponas, ke vi faru imagoludon: sidante ĉe radio-ricevilo kaj turnante la agordilon, imagu, ke ĉiuj nekompreneblaj voĉoj aŭdataj subite ekparolus unu saman lingvon kompreneblan al vi kaj al ĉiuj. Kaj vi pripensu, kiaj estus la rezultoj de tia “lingva revolucio”, nur en la radiofonio. Kaj en la televido, gazetaro, aliaj rilatoj?!…

Nu, ĝuste tian situacion celas esperantistoj. Ni kredas, ke ĝi povas realiĝi en iu pli-malpli fora estonteco. Tamen multaj esperantistoj ne sufiĉe konscias, ke la procezo celanta enkondukon de unusola internacia lingvo, almenaŭ en la radio, jam realiĝis. Temas, kompreneble, pri la uzado de Esperanto en la radiofonio. Jam nun, almenaŭ dum iuj semajno-tagoj, kiam Esperanto sonas multfoje, tio estas sentebla. Ni povas praktike sperti en la realo la valorajn rezultojn de unulingveco en la radio. Ankaŭ la ĉiutagaj Esperanto-elsendoj de Varsovio kaj Pekino ebligas plurajn konkludojn.

Pri tio, kion donas la E-elsendoj, atestas leteroj de aŭskultantoj. Mankas nur loko por citi ilin. Mi do provos listigi kelkajn gravajn konkludojn, kiuj sekvas el leteroj kaj aliaj observoj: a) Esperanto en la radio ebligas ĉiutagan kontakton kun la lingvo. Tre gravas, ke ĉi tie estas uzata la parola lingvo-formo, varia, diverstema, diversnivela.

b) Esperanto en la radio estas praktika demonstro de la lingvoegaleco. La programoj estas preparataj por kaj aŭskultataj de vasta internacia publiko, de homoj el diversaj sociaj medioj.

c) Regula aŭskultado de E-elsendoj vastigas kaj profundigas la kulturan-edukan nivelon pro vastigo de la konoj kaj emocia travivado de la kulturtemaj programeroj: literaturaj, muzikaj, raportaj ktp.

ĉ) Regula aŭskultado de E-elsendoj el unu lando permesas ekkoni ĝin pli bone. Tio iam instigas al plia profundigado de la konoj, kiujn oni eĉ aplikas en sia faka aŭ publika agado.

d) Nur la elsendoj en la internacia lingvo ebligas specifan kontakton kun la vasta internacia medio. Nuntempe kun homoj el la tuta mondo, kiuj rekte aŭ malrekte (per siaj korespondaĵoj) partoprenas en la elsendoj. Tio vekas la sentojn de la aŭtenta internaciismo, pac-amo, amikeco. Certe tial en Pola Radio la plej popularaj estas la “Koncertoj kun bondeziroj”, en kiuj la aŭskultantoj bondeziras unuj al la aliaj, aŭ “Radio-Forumoj” (leteroj de aŭskultantoj kun ilia komentado).

e) E-elsendoj plifortigas la senton de ligiteco kun la vasta familio de samideanoj, do – kun la E-movado en ties diversaj formoj. La aŭskultantoj plej regule ricevadas la plej aktualajn informojn el Esperantujo. Tio faras pli videbla la funkciadon de la movado kaj sekve faciligas kunagadon. Verŝajne tial esperantistaj aŭskultantoj apartenas al la plej aktivaj. Ili peradas informojn, surbendigas elsendojn, aŭdigas ilin en la kluboj, kursoj, sendas al amikoj ktp.

f) Fine (sed ne lastsignife) mi volas emfazi, ke la aŭskultado de E-elsendoj estas la plej facila kaj …malmultekosta utiligado kaj ĝuado de Esperanto kaj Esperantujo. Kiu ankoraŭ ne spertis tion, tiu provu. Ankoraŭ hodiaŭ!