Esperanto Zamora

70a hispana E-kongreso – San Lorenzo del Escorial (Madrid)

Fernando — Mon, 01 Aug 2011 10:06:12 +0000

Laŭ miaj spertoj, la pasinta 70ª hispana kongreso de Esperanto, kiu okazis de la 28a de junio ĝis la 3a de julio, disvolviĝis sufiĉe bone kaj agrable, same en la turisma flanko, kiel ankaŭ en la informa, eduka, ateliera, koncerta, kaj tiel plu. La organizado de la kongreso brile sukcesis kaj oni povis akurate spekti la diversajn programerojn. Akompanis kaj ankaŭ plezurigis nin bona vetero dum la tuta kongresa daŭro. La urbo kie oni organizis la kongreson estas vizitinda, precipe en la ĉirkaŭaĵoj al la fama monaĥejo.

Inauguro de la kongreso

Okazis interesaj prelegoj, atelieroj, koncertoj, ekskursoj, kaj oni havis la okazon ankaŭ ekzameniĝi laŭ la Europa Referenckadro. Laŭ mia vidpunkto, la stela programero estis interesega debato pri lingvo kaj movado, inter du el la nuntempaj pintaj esperantistoj, nome Renato Korsetti kaj Jorge Camacho. Do la programo estis sufiĉe ampleksa kaj varia. La ĉefa temo dum tiu ĉi kongreso traktis pri la rilato inter Esperanto kaj la novaj nuntempaj teknologioj, kiu laŭvide disvolviĝas en bonega kaj promesplena maniero. Estis libere vizitebla, dum la plejparto de la kongresa daŭro, interesa kaj sufiĉe ampleksa libroservo.

Pli-malpli 60 esperantistoj partoprenis la kongreson, inter kiuj kelkaj eksterlandanoj; do oni povis ĝui vere interesan E-etoson kaj esperantumi laŭplaĉe. Oni ankaŭ krokodilis laŭplaĉe, tio sendube dependis de la esperantistoj, kiuj kunvenis en ĉiu momento kaj de aliaj faktoroj.

La kongresejo estis konforta, agrabla, impona laŭ la konstruo; tuj apud la fama monaĥejo, kie siatempe loĝis kaj mortis la hispana reĝo Felipe II. Do, tiu ĉi kongreso estis ankaŭ historie sufiĉe interesa kaj alloga. Mi partoprenis interesegan kaj ampleksan ekskurson tra la monaĥejo.

La kongresejo

Persone mi tre ĝojis renkontiĝi dum ĉi kongreso kun kelkaj, jam konataj de aliaj esperantaj eventoj, esperantistoj ne nur hispanaj sed ankaŭ eksterlandaj. Samtempe mi interkonatiĝis kun novaj esperantistaj amikoj, kiujn sendube mi renkontos en estontaj E-aranĝoj.

Fine nur diri ke mi jam kun espero kaj intereso atendas la venontan 71an hispanan E-kongreson, kiu espereble disvolviĝos en tiel bona, se ne pli, maniero kiel ĉi tiu.

Kelkaj partoprenantoj

Una lengua para dar la vuelta al mundo

Fernando — Tue, 29 Mar 2011 09:24:14 +0000

(publicado en “El Correo” de Vizcaya el 28-3-2011)

El Pasporta Servo pone a disposición de los que dominan el Esperanto más de mil alojamientos gratuitos en todo el globo

Se llama Pasporta Servo (servicio de pasaporte) y es una red mundial que pone a disposición de los esperantistas alojamientos gratuitos en todos los puntos del globo. Es una iniciativa que cuadra con ese espíritu de fraternidad universal que alimenta al esperantismo desde sus orígenes y que permite a muchos de sus activistas recorrer mundo y hacer nuevos amigos a la vez que practican el idioma. Los nombres de los que están dispuestos a ejercer de anfitriones -unos 1.500- se incorporan al listado, que antes se editaba en libro pero que ahora tiene su propia dirección electrónica (pasportaservo.org). Los viajeros contactan con ellos para ponerse de acuerdo en las fechas y acreditar de esa forma un mínimo conocimiento del esperanto, la única condición exigida.

La hospitalidad es una tradición firmemente arraigada en la comunidad esperantista. José Manzanera, uno de los más veteranos del colectivo, recuerda aún la temporada que pasó en Londres hace ya más de tres décadas. «Fuimos tres compañeros y nos alojamos en la casa de un profesor que era un hombre de un trato exquisito y que estaba encantado de poder practicar el esperanto con nosotros».

Otra forma de viajar

Más reciente es la experiencia de Manuel Pancorbo, de 45 años, que ha hecho ya varios viajes por Europa en compañía de su mujer. «Primero fuimos a la Bretaña francesa y como la experiencia nos pareció tan interesante repetimos en Amsterdam y luego en otros países del centro de Europa como Polonia, Eslovenia o Hungría. Es una forma de viajar muy interesante porque los anfitriones te abren puertas y te enseñan cosas a las que no tendrías acceso siendo un turista normal». Pancorbo es uno de los españoles inscritos en el listado y ha tenido la oportunidad de ejercer varias veces el papel de anfitrión. «La última fue una chica brasileña que estuvo con nosotros varios días». Aclara que su casa no pasa de ser un pequeño apartamento, pero dice que el espíritu de camaradería hace que las pequeñas incomodidades queden en un segundo plano. «Es una buena experiencia y además se crean lazos de amistad duraderos».

Hay esperantistas que aprovechan el servicio para recorrerse literalmente el mundo. Es el caso de una pareja de franceses que se dio la vuelta al globo hace unos años recalando en casas de esperantistas. Donde más alojamientos hay es en Europa aunque países como Brasil, Japón o incluso China aportan también una cifra nada desdeñable de anfitriones.

Chatear en Esperanto

Fernando — Tue, 29 Mar 2011 09:18:38 +0000

(publicado el 28-3-2011 en “El Correo” de Vizcaya)

el vigésimo idioma del mundo más usado en la red

La más universal de las lenguas vive una segunda juventud gracias a las nuevas vías que le ha abierto internet

Algunas dotes premonitorias debía de tener el padre de George Soros cuando decidió que la amenaza nazi en Hungría aconsejaba que su familia se despidiese del apellido Schwartz. El término Soros, que en esperanto significa ‘subirá’, se ajustaba como anillo al dedo al futuro que le esperaba a su hijo. Pero el apellido no fue lo único que heredó el que luego se convertiría en uno de los más famosos financieros de la historia. El abogado de origen judío Tivadar Soros hizo de George uno de los pocos hablantes nativos del esperanto, ese idioma llamado a convertirse en vehículo de comunicación universal inventado en 1887 por un oftalmólogo idealista -Lázaro Zamenhof- que había ido a nacer en una Polonia ocupada por la Rusia de los zares.

El padre de Soros pertenecía a una generación que vio la luz cuando todavía había sitio para la utopía. Nadie barruntaba aún los horrores que traería el nuevo siglo y la llamada a la fraternidad universal a través del idioma común lanzada por el oculista polaco tuvo un extraordinario eco. En apenas dos décadas el mundo se llenó de asociaciones de esperantistas que se entusiasmaban ante la perspectiva de derribar la Torre de Babel de la incomprensión idiomática y se intercambiaban con frenesí cartas en las que proclamaban la hermandad y la solidaridad entre todos los hombres y razas.

La semilla prendió con fuerza también en España. En 1909 Barcelona acogía el V Congreso Universal del Esperanto y Alfonso XIII distinguía al artífice del nuevo idioma con el título de Comendador de la Orden de Isabel la Católica. Ese mismo año veía la luz el grupo esperantista de Cheste, población que con el tiempo se convertiría en la capital española de la nueva lengua. «Todo empezó por curiosidad», cuenta José Manzanera, uno de los integrantes de la ya centenaria asociación. «Un agricultor que se llamaba Francisco Máñez y que era muy inquieto aprendió de forma autodidacta el esperanto y empezó a cartearse con esperantistas de todo el mundo. Llevaba las respuestas al casino y allí se entretenía leyéndolas ante todos. Había cartas de médicos de Londres, abogados de Múnich o Praga, actores húngaros, periodistas brasileños… A los demás vecinos aquello les pareció tan fascinante que terminaron pidiéndole a Máñez que les enseñase el nuevo idioma».

Pero la llama no solo prendió en Cheste. Los ateneos esperantistas brotaron con energía en toda la geografía ibérica. Montse Piñeiro, directora del Museo del Esperanto de Subirats, el único que hay en España, recuerda que en la época previa a la II República en Barcelona llegó a haber hasta 40 cursos activos para el aprendizaje de la nueva lengua. «La verdad es que en el mundo que conocemos hoy es difícil hacerse una idea de lo que entonces representó el esperanto y los ideales de solidaridad y fraternidad que llevaba asociados», reflexiona. Los totalitarismos -el esperanto estuvo en el punto de mira de Hitler y Stalin- y las contiendas que asolaron Europa dejaron seriamente tocado el movimiento. En España, donde el franquismo hizo la vista gorda, la llama del esperantismo se mantuvo gracias a la labor del medio centenar de asociaciones repartidas por todo el territorio.

‘Lingua franca’

Hay dos preguntas inevitables en cualquier aproximación al fenómeno de la lengua de Zamenhof. La primera estaría relacionada con el número de personas que la hablan. «Es difícil calcularlo, pero podríamos decir que hay varios cientos de miles que la dominan y unos pocos millones que tienen algún conocimiento de ella», aclara José Antonio del Barrio, director de la Fundación Esperanto. La segunda cuestión es más peliaguda: ¿tiene el esperanto razón de ser cuando el inglés se ha convertido por la vía de los hechos en la ‘lingua franca’ de nuestros días? Las respuestas recopiladas darían para varios párrafos, pero pueden sintetizarse así: uno, es un idioma mucho más difícil que el esperanto, lo que hace que quienes lo aprenden se encuentren en inferioridad de condiciones frente a quienes lo tienen como primera lengua y, dos, genera en no pocas culturas un fuerte sentimiento de rechazo por su identificación con la política y la cultura de los países anglófonos.

El esperantismo, hasta hace poco encorsetado en los estrechos límites de las asociaciones, ha encontrado en internet una segunda vida. «A veces me da la impresión de que la red se inventó para el esperanto», dice Del Barrio, que tiene un blog trilingüe (esperanto, castellano e inglés) y está en permanente contacto a través del correo electrónico y las redes sociales con esperantistas de todo el mundo. «Me enteré del atentado del aeropuerto de Moscú del 24 de enero antes de que llegasen los primeros flashes informativos porque un colega esperantista ruso que estaba allí me lo contó y me mandó una foto», explica.

La red, como el esperanto, no sabe de fronteras y ha dado alas a la propagación de un idioma que tiene mucho de virtual en la medida en que carece también de territorio y jerarquías. «Antes solo tenía arraigo en unos pocos países desarrollados mientras que ahora se puede aprender desde todos los rincones del mundo», se felicita Del Barrio. Desde 2004 funciona un curso en línea, lernu.net, que registra miles de visitas semanales y cuenta con más de 100.000 inscritos.

También hay redes sociales donde el esperanto tiene sus propios canales -Ipernity es la principal- aunque el idioma se desenvuelve ya por el espacio virtual sin necesidad de tutelas (es una de las lenguas de Google). Del Barrio estima que, a la luz de los documentos redactados en esperanto, el idioma de Zamenhof sería ya el vigésimo más usado en internet, todo un logro teniendo en cuenta que no tiene rango oficial en territorio alguno. «No hay otra lengua de las 6.000 que se hablan en el mundo que haya progresado de esa forma partiendo de cero», proclama el esperantista.

Naskiĝis Pola Retradio en Esperanto

Fernando — Fri, 25 Mar 2011 15:21:44 +0000

La tuta esperantistaro povas esti fiera ke denove aŭdiĝas la voĉoj de pola radio en Esperanto. Ĉi-foje en iomete malsama maniero ol antaŭe, tio estas sen ŝtata financo. La aktuala nomo estas Pola Retradio en Esperanto (jen la retadreso: http://retradio.posterous.com/) kaj la redaktora skipo estas preskaŭ la sama ol antaŭe.

La problemo estas ke ili nuntempe dependas de unuopaj financoj de la aŭskultantoj kaj simile. Tiamaniere ne estas facile subteni la entreprenon, kiu cetere meritas atingi sukceson plenan.

Aliflanke per tiu ĉi nova maniero elsendi, tio estas sen ŝtata dependo, la teamo de Pola Retradio estas pli libera por paroli kaj informi pri kiu ajn afero. Dezirindas ke ili povu daŭrigi sian laboron dum multe da tempo kaj pro tio ili bezonas helpon de la tuta idealista esperantistaro. Ni ĉiuj scias pri la granda kontribuo, kiun la skipo de Pola Radio historie faris por la plialtigo kaj plibonigo de nia kara lingva movado. Do, ili meritas nian apogon en tiu ĉi nova etapo, kiu ĵus komenciĝis.

Gratulon kaj sukceson al ili !!!

Entrevista al presidente de la Federación española de Esperanto

Fernando — Tue, 15 Feb 2011 09:36:56 +0000

El 10 de Febrero apareció en el programa “Esto me suena” de Radio Nacional, una ineresante entrevista con Pedro Hernández, actual presidente de HEF (Hispana Esperanto-Federacio), sobre el Esperanto y su momento actual. Este es el enlace para poderlo escuchar en Internet (la entrevista comienza a partir del minuto 15):

http://www.rtve.es/mediateca/audios/20110210/esto-suena-aprendemos-esperanto-10-02-11/1013078.shtml

Malbona novaĵo: la E-elsendoj de Pola Radio malaperis

Fernando — Sun, 13 Feb 2011 09:40:56 +0000

La lasta elsendo de Pola E-radio okazis la 31an de Januaro 2011. La 2an de Februaro, merkrede, nenio aperis en la retejo; nur en la Facebook-grupo de amikaro de Pola Radio, Gabi Kosiarska aperigis la jenon:

“Karaj Geaŭskultantoj, Karaj Radioamikoj, hodiaŭ mi havas por vi malĝojigan informon pri foresto de nia E-programo. Nome laŭ la decido de la estraro de PR ekde hodiaŭ ni ne plu povas okupiĝi pri ili. Ni klopodos baldaŭ liveri al niaj aŭskultantoj kaj amikoj pliajn informojn”.

Jam ekde Majo pasintjare la E-elsendoj aperis nur trifoje semajne: lunde, merkrede kaj vendrede. Tamen ĵus kiam ni jam alkutimiĝis al la nova sistemo, la pola E-programo ĉesas elsendi. Do, estas bedaŭrinde. En la lastaj tempoj, almenaŭ por mi, tiuj elsendoj estis referenco pri la bona maniero prononci kaj paroli la internacian lingvon. Malgraŭ la malnova maniero elsendi, la E-programo de Pola Radio estas malfacile anstataŭigebla. Tamen estas aliaj E-radiostacioj kaj do al ili ni devas direkti nian atenton. Espereble Pola E-radio iamaniere revenos estontece.

95 UK de Esperanto

Fernando — Sun, 30 Jan 2011 17:51:11 +0000

Artikolo ĉerpita el “La Ondo de Esperanto”, 2010, №8–9.

Malriĉa sed funkcianta UK

La 95a Universala Kongreso en Havano estis unu el plej malgrandaj dum la postmilita periodo, kvankam ĝi superis kongresojn en Portland (1972) kaj Vancouver (1984). Tamen la unua kongreso en Havano en 1990 estis pli granda, tiam estis 1617 registritaj kongresanoj, dum nun estis nur 1002. El tiuj ĉ. 180 estis kubanoj, malpli ol en 1990. Unu el la kialoj estis, ke malfacilis kaj multekostis, kompare al la malgranda enspezo, veni al Havano el aliaj partoj de Kubo. Kelkaj kubaj kongresanoj eĉ tranoktis en la oficejo de Kuba Esperanto-Asocio. Laŭdire salajro de kubanoj estis malpli ol cent eŭroj monate, eble nur kelkdek eŭroj. Unu hotela nokto kostus du monatajn salajrojn. Ankaŭ la kongresa libro estis senteble magra kompare kun pasintaj jardekoj. Nuraj 96 paĝoj estis multe malpli ol kutimaj 128 aŭ 144 de la pasintaj jaroj.

Mi ne ĉeestis la antaŭan UK-on en Kubo en 1990, sed surbaze de la rakontoj, la lando multe ŝanĝiĝis. Turismaj organizoj estis multe pli profesiaj ol en 1990: ne estis grandaj problemoj kun hoteloj, kvankam deko da kongresanoj, kiuj mendis la apudkongresejan hotelon Palco, devis tranokti unuajn du-tri noktojn en alia hotelo. Ankaŭ transporto al pli foraj kongresaj aranĝoj okazis ĝenerale sen problemoj kaj malfruoj. Lokaj esperantistoj ricevis laŭdojn pro organiza kapablo. Mi plej spertis la laboron de antaŭkongresaj kaj ekskursaj gvidantoj: ili estis vere profesiaj. Tamen la malriĉeco de la lando kaj homoj havis ankaŭ sian influon al organizado: laŭdire unu ĉiĉerono svenis dum la ekskurso ĉar ŝi/li ne matenmanĝis, kaj la ekskurso devis viziti malsanulejon survoje.

La atmosfero en la kongresejo estis trankvila. Kontrolo ja estis kiel en ĉiuj kongresejoj, sed malpli rigora ol ekzemple en Pekino. Kubanoj libere rakontis pri ĉiutagaj problemoj, sed opozicia sinteno ne estis videbla.

La usona salutanto ricevis la plej fortan aplaŭdon dum la malfermo. La kialo por tio estis la malpermeso de usona registaro viziti Kubon sen aparta permeso, kiun povis ricevi nur apartaj grupoj kiel universitatanoj. La salutanto forte kritikis tiun praktikon. Nur tri usonanoj aperis en la kongresa libro, kvankam troviĝis almenaŭ deko da usonanoj en la kongresejo. Eventuale usonano, kiu vizitas Kubon sen permeso, povas riski relative grandan monpunon.

Tamen eĉ la rektoro de la kongresa universitato estis usonano, kun oficiala permeso viziti Kubon, Humphrey Tonkin. La kialo estis ke mankis kubano, kiu povus, aŭ havus tempon, rektori kaj sekve la serĉado iris al najbaraj landoj. Krome, du usonaj prelegantoj de IKU tute ne alvenis pro similaj problemoj. Unu el ili, eksa kubano, havis problemojn ambaŭflanke, ĉar lia kuba pasporto malnoviĝis. Tamen tiuj prelegoj, aŭ almenaŭ unu el ili, estis faritaj de aliaj, surbaze de senditaj tekstoj.

Mi partoprenis ankaŭ antaŭkongresan vojaĝon en Kubo kaj havis eblecon konatiĝi kun Kubo pli proksime. Ankaŭ ekster la ĉefurbo la vivo estas malriĉa, sed laŭokule ne mizera. Oftaj transportaj iloj estas ĉevaloj, aŭ kamionoj, kie homoj staris aŭ sidis sur la ŝarĝplato. Kubo estis eble la plej malriĉa lando, en kiu okazis la kongreso dum pasintaj jardekoj. Eventuale la nuna Kubo estis eĉ malpli riĉa ol Kubo en 1990. La lando havas nuntempe du-valutan sistemon, ordinaraj pesoj kaj ŝanĝeblaj pesoj, laŭ kongresa dialekto: kukoj (CUC). Por eksterlandano apenaŭ eblis uzi ordinarajn pesojn, kiuj ebligas al kubanoj vivi en baza nivelo, dum aferoj por turistoj estis vendataj nur per ŝanĝeblaj pesoj, kio ne faris la landon aparte malmultekosta por eksterlandanoj. Prezoj estis eble duono el kutimaj eŭropaj, aŭ foje en eŭropa nivelo.

Kubo ja estas la sola lando, kiu ekologie ne superas siajn naturajn rimedojn sed kie la vivo ne estas mizera. Bazaj manĝaĵoj ŝajne sufiĉas kaj akireblas per aĉetlibro malmultekoste kaj sanservoj estas en modela stato. Kubanoj, almenaŭ parto, tamen sopiras pri konsumeblecoj. Krome nenia rasismo videblis: laboristaj grupoj estis ofte miksitaj, kaj ĉiukoloraj homoj faris ĉiujn laborojn. Ja apenaŭ estis homoj plene nigraj aŭ plene blankaj, sed ĉiuj miksitaj.

Aŭtoro: Jukka Pietiläinen

La fina venko

Fernando — Mon, 03 Jan 2011 22:50:25 +0000

Unu el la revoj de ĉiu vera esperantisto estas la tiel nomata “fina venko” de nia movado; tio estas ke Esperanto fine iam regu en la tuta mondo kiel lingva ponto, kiel dua lingvo por la interkompreniĝo de ĉiuj popoloj. La fakto estas ke eble tiu revo ŝajnas iom abstrakta, iom malproksima, iom utopia kaj pro tio malfacile atingebla, tamen tute ne forlasebla.

Ekzistas pluraj esperantistoj, kiuj opinias ke la ĉefa “venko” de Esperanto jam realiĝis. Temas pri la ekzisto de daŭra komunumo lingva, kiu organizas ĉiujare diversajn aranĝojn kie la esperantistoj povas renkontiĝi kaj do ili ne plu bezonas. Tio ĉi sufiĉas por plenumi iliajn postulojn pri la lingvo kaj pri la E-movado. Ili scias ke en multaj lokoj en la mondo disvolviĝas Esperantlingva komunumo kaj ke en tiuj lokoj ili ĉiam estas bonvenaj. Do, por tiuj esperantistoj, la granda kaj utopia revo pri la “fina venko” malmulton signifas. Kelkaj eĉ opinias ke se tiu “fina venko” iam realiĝus, la intima allogo de komunumo, kiun oni sentas hodiaŭ eble tute perdiĝus kaj ili jam ne plu sentus sin reciproke “gefratoj”.

Se Esperanto fine fariĝus granda internacia fenomeno uzata de ĉiuj popoloj kiel dua lingvo, sendube la sento de intimaj komunumaj rilatoj, la sento aparteni al iu “ĉarma kaj frateca idealismo” malaperus. Tamen, laŭ mia opinio, la malbone tiel nomata “fina venko” devas esti la ĉefa celo de nia movado kaj en tiu direkto ni devas ĉiam agi. Se ni ne faras tion kaj daŭre restas kiel malplimulto, kiel malgranda lingva komunumo, kiu nur allogas la esperantistojn vojaĝi tra la mondo; eble en tiu kazo Esperanto ne nur ne atingos la “finan venkon”, sed male tute malaperus samkiel okazis al multaj minoritataj entreprenoj.

Do la elekto estas libera: aŭ resti senmove kiel malgranda komunumo kun la risko malaperi, aŭ kontraŭe agi, kompreneble laŭ niaj ebloj (sufiĉas nur labori en niaj ĉirkaŭaĵoj), kaj iamaniere kontribui al la disvastigado de nia kara lingvo Esperanto.

Los números de 2010

Fernando — Sun, 02 Jan 2011 22:04:24 +0000

Los duendes de estadísticas de WordPress.com han analizado el desempeño de este blog en 2010 y te presentan un resumen de alto nivel de la salud de tu blog:

El Blog-Health-o-Meter™ indica: ¡Este blog lo está haciendo genial!.

Números crujientes

Un Boeing 747-400 transporta hasta 416 pasajeros. Este blog fue visto cerca de 1,400 veces en 2010. Eso son alrededor de 3 Boeings 747-400.

En 2010, publicaste 12 entradas nueva, haciendo crecer el arquivo para 33 entradas. Subiste 23 imágenes, ocupando un total de 3mb. Eso son alrededor de 2 imágenes por mes.

The busiest day of the year was 11 de enero with 32 views. The most popular post that day was Texto del artículo publicado en “La Opinión” de Zamora el 27 – 12 – 2009.

¿De dónde vienen?

Los sitios de referencia más populares en 2010 fueran esperanto.es, netvibes.com, mail.yandex.ru, veromondo.blogspot.com y search.conduit.com.

Algunos visitantes buscan tu blog, sobre todo por esperanto zamora, asociacion zamorana de esperanto, esperanto, esperanto bilbao y esperanto en bilbao.

Lugares de interés en 2010

Estas son las entradas y páginas con más visitas en 2010.

Texto del artículo publicado en “La Opinión” de Zamora el 27 – 12 – 2009 diciembre, 2009
4 comentários

Estudio autodidacta del Esperanto octubre, 2009
4 comentários

La radio kontraŭ la malbeno de Babel-Turo diciembre, 2009
1 comentario

Asociación Zamorana de Esperanto noviembre, 2009
4 comentários

Esperanto: la lengua internacional increiblemente fácil de estudiar y aprender. septiembre, 2009
2 comentários

La 15a Andaluzia E-kongreso

Fernando — Fri, 05 Nov 2010 12:31:22 +0000

Mia lasta ĉi-jara partopreno en iu E-aranĝo estis tiu de la 15a Andaluzia E-kongreso en Jaén, de la 30 de oktobro ĝis la 1a de novembro.

La kongresejo

La partoprenantoj, malgraŭ malmultenombraj, estis sufiĉe diversloke alvenintaj kaj tiele la etoso rezultis certe agrabla, interesa, varia kaj alloga. Mi ĝuis tiun etoson kaj babilis kaj ankaŭ nemalmulte “krokodilis” kun la partoprenantoj.

Kelkaj partoprenantoj

La vetero dum la kongreso estis malbona -multe pluvis- kaj do, kelkaj planitaj ekskursoj ne povis esti bone realigitaj. Mankis pro diversaj kialoj kelkaj prelegontoj kaj oni devis fojfoje ŝanĝi la kongresprogramon survoje. Tamen la organizantoj faris siajn klopodojn kaj pro tio oni devas ilin gratuli kaj danki.

Okazis interesaj prelegoj en la salono de la kongresejo (Junulara -tre bone aranĝita- Gastejo de Jaén), inter kiuj mi menciu: “La Sankta Vizaĝo kaj la vizaĝoj de Bélmez”, “La proceso de la produktado de oliv-oleo”, “La Lengua Internacional en la Educación Intercultural” kaj “Malfacila prononco de facila lingvo”. Tiu ĉi lasta farita de Maciej Jaskot, unu el la redakcianoj de Pola Radio en Esperanto, kiu intervjuis kelkajn el ni por la radio-programo. Ni povis ankaŭ spekti kelkajn interesajn filmojn kaj teatraĵojn.

Maciej Jaskot prelegas

Nu, resume la 15a Andaluzia E-kongreso rezultis sufiĉe kontentiga kaj pro tio mi jam atendas la venontan, kiu verŝajne okazos en Granada, alia interesa kaj tre alloga urbo el Andaluzio.

P. S.- Mia intervjuo jam aperis en la Pola E-radio, vendrede la 19an de Novembro. Se iu deziras ĝin aŭskulti, jen estas la retadreso de la podkasto: http://www2.polskieradio.pl/podcast/39/podcast.xml

Esperanto Zamora

70a hispana E-kongreso – San Lorenzo del Escorial (Madrid)

Una lengua para dar la vuelta al mundo

El Pasporta Servo pone a disposición de los que dominan el Esperanto más de mil alojamientos gratuitos en todo el globo

Chatear en Esperanto

(publicado el 28-3-2011 en “El Correo” de Vizcaya) el vigésimo idioma del mundo más usado en la red

La más universal de las lenguas vive una segunda juventud gracias a las nuevas vías que le ha abierto internet

Naskiĝis Pola Retradio en Esperanto

Entrevista al presidente de la Federación española de Esperanto

Malbona novaĵo: la E-elsendoj de Pola Radio malaperis

95 UK de Esperanto

Malriĉa sed funkcianta UK

La fina venko

Los números de 2010

Números crujientes

¿De dónde vienen?

Lugares de interés en 2010

La 15a Andaluzia E-kongreso

(publicado el 28-3-2011 en “El Correo” de Vizcaya)

el vigésimo idioma del mundo más usado en la red