Una de las mejores cosas que cualquier esperantista puede hacer, para mejorar y perfeccionar su nivel en el idioma internacional, es la correspondencia con esperantistas de otros países en todo el mundo. Lo ideal es hacerlo con aquellos que tengan el mismo, o si es posible mejor nivel que nosotros.

Esto, sobre todo, tiene valor para esperantistas que se encuentran aislados en su medio habitual, y no tienen oportunidad de practicar a menudo la lengua hablada con otros colegas. La correspondencia además de mejorar nuestro nivel de Esperanto, nos brinda la ocasión de conocer personas y países diferentes al nuestro en muchos aspectos sociales y culturales. Además se propician futuros viajes y encuentros interesantes.

Hoy en día con Internet, esto es bastante sencillo y rápido. En determinadas páginas existen listados donde la gente que tiene interés en la correspondencia se apunta, o bien busca en esos listados con quien escribirse según sus preferencias.

La correspondencia a la antigua usanza (es decir, por carta de papel, sobre, sellos, etc), todavía tiene sus adeptos y conserva su atractivo, aunque sea más lenta y menos ecológica. Tiene un valor especial sobre todo para coleccionistas: de sellos, de postales, etc.

En los listados para correspondencia, la gente acostumbra a poner sus gustos, sus preferencias, sus intereses… Se puede elegir entre una amplia gama de corresponsales.                                                                                                            Yo mantengo correspondencia asiduamente con varios esperantistas de distintos países, y mi experiencia es sumamente positiva en este terreno de cara a la práctica y mejoramiento del idioma. Por tanto lo recomiendo encarecidamente a cualquier esperantista y especialmente a los principiantes y a los que no tienen la posibilidad de practicar el idioma hablado en su lugar de residencia.

Kiu estas esence la maniero agi nuntempe? Kiu estas la vojo? Kiuj estas la ĉefaj linioj, kiujn ni ĉiuj devas sekvi por pli bone agi ene de nia E-komunumo favore al la disvastiĝo de Esperanto, favore al la pliboniĝo de la internacia komunikado?

Sendube ne temas pri batalado kontraŭ la angla lingvo, kontraŭ la rolo kiu reprezentas aŭ ludas la angla kadre de la internacia komunikado, kiu certe estas jam fakto. Kvankam diskriminacian la angla ja havas grandan rolon en la internacia komunumo.

Temas pri alia maniero labori; temas pri la prezento de alternativo por la komunikado internacia en spirito de egaleco, de neŭtraleco. Tio, kion ne povas fari la naciaj lingvoj kiel la angla.

Esperanto devas sin prezenti al la mondo kiel ilo taŭga por la interkompreniĝo de la homaro en egaleca maniero, ne kiel simpla konkuranto kontraŭ la angla. Tiu ĉi rolo apartenas al la aliaj naciaj lingvoj, ne al Esperanto. Ĉar Esperanto estas neŭtrala lingvo, ankaŭ la maniero prezenti sin, la maniero agi devas esti neŭtrala. Ni ne bezonas sensence elspezi niajn fortojn. Do pli bone laŭdi la kvalitojn, la meritojn de Esperanto, ol lukti kontraŭ la rolo de la angla aŭ kiu ajn alia lingvo.

Tiamaniere ni allogos multe pli da samideanoj, multe pli da konsciaj homoj al nia E-movado. Tio estas laŭ mia opinio la ĉefa vojo, la esenco pri nia maniero agi por disvastigi Esperanton, por pligrandigi la E-komunumon kaj finfine por iamaniere plibonigi la mondon.

JUDIT CALVO «En vilaĝo de La Mancha, kies nomon mi ne volas memori…».

La obra más internacional en castellano, «Don Quijote de la Mancha» también tiene su traducción al Esperanto, un idioma creado de forma casi científica que reúne las características más sencillas y asequibles de otras lenguas para crear un idioma universal y fácil de usar y aprender, que sirva como lengua auxiliar internacional. Una segunda lengua, después de la materna, para las relaciones internacionales.

«Ningún país puede tener así el dominio ni la soberanía, ni puede ser considerado como opresor, porque las lenguas no pueden ser murallas, sino que han de servir como acercamiento entre los ciudadanos del mundo. Eso sí, el Esperanto siempre respeta la lengua natal, que es de la que se nutre y con la que convive», explica Fernando Martos, uno de los socios fundadores de la recién creada «Asociación Zamorana de Esperanto».

Con dos meses de vida y seis intrépidos «esperantistas» entre sus filas, esta agrupación pretende fomentar en la provincia el aprendizaje y el uso de este idioma, creado por el oculista polaco Lázaro Zamenhof en el año 1887. «Internet es hoy un vehículo imprescindible y de valor incalculable para aprender esperanto, hablarlo y renovar vocabulario, además de conocer gente que tiene la misma inquietud que tú y las mismas ganas de dar a conocer esta lengua», asegura Fernando Miguel, presidente de la asociación.

Libros, música, películas e incluso la famosa enciclopedia virtual «Wikipedia» o el buscador «Google», ofrecen sus contenidos en el idioma, creado de forma artificial, más hablado del mundo.
Las normas gramaticales y la formación de palabras es sencilla en el Esperanto. A la raíz de las palabras, tomada en la mayoría de los casos de lenguas romances como el latín, el italiano, el español y el francés, aunque también del alemán y el inglés, se le añaden prefijos y sufijos que van cambiando o completando el significado del vocabulario. Así bonito, que se traduce al Esperando como «bela», pasa a ser «malbela», si el adjetivo que quiere utilizarse es el contrario, es decir «feo». De igual manera con la palabra grande, «granda», podemos deducir cómo se dice pequeño haciendo uso de la regla aprendida. Un «malgranda» ejemplo para los que se inicien en el idioma.

Además todos los sustantivos acaban en «o» y los adjetivos en «a», «una manera muy eficaz de reconocer y deducir qué significan las palabras y no tener que aprender todo el vocabulario», explica el «esperantista» zamorano, Ángel Borrué.

La asociación, aún sin un local donde reunirse, tiene muchos proyectos en mente, como «poner en marcha una exposición itinerante y organizar actos para dar a conocer el idioma y la agrupación», explica una de las primeras socias, María Sánchez, pero «la prioridad ahora es que nos conozcan y transmitir nuestro interés por el Esperanto a todos aquellos que quieran acercarse a él», señala Sánchez.

El esperantista, además de cosmopolita, ciudadano del mundo y abierto a nuevos retos, es un aficionado viajero, y es que muchas de las personas que se interesan por estudiar esperanto lo hacen atraídas por el «Pasporta Servo», o en español, «Servicio de Pasaporte». Una red mundial de contactos repartidos por todo el mundo que ofrece direcciones de personas que acogen huéspedes en sus casas de forma gratuita. El único requisito: saber Esperanto.

Gracias a este proyecto que comenzó a funcionar en 1974, los esperantistas además de conocer otros países y culturas, practican el idioma. Praga, China o Estados Unidos, ningún país se escapa al influjo de estos defensores a ultranza de su lengua universal.
Hasta Cuba llevará Fernando Miguel la bandera  zamorana en la 95 edición del Congreso Internacional que promueve la Asociación Universal de Esperanto, que se celebrará en La Habana el próximo mes de julio. Una cita ineludible para todos aquellos que buscan aumentar el conocimiento, el prestigio y la difusión de una lengua de ámbito y alcance internacional.

Si le ha «picado» la curiosidad por esta fascinante forma de comunicación y está interesado en conocer más de cerca las peculiaridades del Esperanto, la asociación zamorana dispone de una página web, (esperantozamora.wordpress.com), donde conocer más sobre sus proyectos, porque, ya se sabe, más vale tarde que nunca, o como diría un esperantista, «pli bone malfrue ol neniam».

Post la prelego en la “Escuela Oficial de Idiomas  de Zamora”, kiu okazis kun relativa sukceso, nia E-asocio estis intervjuita de “La Opinión”, la ĉefa ĵurnalo el nia urbo.

La etoso tiel en la lernejo dum la prelego, kiel en la gazeta redaktejo dum la intervjuo, estis tre agrabla kaj sufiĉe kontentiga. Do, iom post iom ni peras por ke Esperanto ĉi tie iomete vigliĝu.

Jen fotoj pri la prelego kaj pri la ĵurnala raporto:

Ni dum la prelego

Raporto en la ĵurnalo

La Asociación  Zamorana de Esperanto ha sido invitada a dar una charla o conferencia sobre el Esperanto, en la Escuela Oficial de Idiomas de la capital, como cierre de los estudios antes de las vacaciones de Navidad. Esto servirá para hacer una presentación tanto del Esperanto como de nuestra asociación en Zamora.

La entrada será pública y gratuíta para todo el que quiera asistir. Este es el cartel anunciador:

Jueves, 17 de Diciembre de 2009, a las 18:00 horas

Salón de Actos de la

ESCUELA OFICIAL DE IDIOMAS DE ZAMORA

Charla-coloquio:

Esperanto: la aventura de una lengua”

Artikolo de Jerzy Uspienki ĉerpita el la libro “Vojaĝo en Esperanto-Lando” de Boris Kolker.

Ĉu vi estis iam en Babeltur-lando? Certe, jes, eĉ multfoje, sed vi eble ne konsciis tion. Ĉiuifoje, kiam vi manipulas radioricevilon, vi “vizitas” ĉi tiun imagitan landon. Manipulante radion, ni plej facile kaj okulfrape spertas, kio estas la lingvodiverseco, la lingvobaroj. Homoj penas eviti ilin, ĉirkaŭiri. En la radio vi plej ofte povas trovi plurajn programojn en via gepatra lingvo. Sed ili estas plejparte speciale preparitaj por samlingvanoj, por ilin influi, iam eĉ – manipuli. Kaj via elekto-ebleco estas limigita.

Kaj nun mi proponas, ke vi faru imagoludon: sidante ĉe radio-ricevilo kaj turnante la agordilon, imagu, ke ĉiuj nekompreneblaj voĉoj aŭdataj subite ekparolus unu saman lingvon kompreneblan al vi kaj al ĉiuj. Kaj vi pripensu, kiaj estus la rezultoj de tia “lingva revolucio”, nur en la radiofonio. Kaj en la televido, gazetaro, aliaj rilatoj?!…

Nu, ĝuste tian situacion celas esperantistoj. Ni kredas, ke ĝi povas realiĝi en iu pli-malpli fora estonteco. Tamen multaj esperantistoj ne sufiĉe konscias, ke la procezo celanta enkondukon de unusola internacia lingvo, almenaŭ en la radio, jam realiĝis. Temas, kompreneble, pri la uzado de Esperanto en la radiofonio. Jam nun, almenaŭ dum iuj semajno-tagoj, kiam Esperanto sonas multfoje, tio estas sentebla. Ni povas praktike sperti en la realo la valorajn rezultojn de unulingveco en la radio. Ankaŭ la ĉiutagaj Esperanto-elsendoj de Varsovio kaj Pekino ebligas plurajn konkludojn.

Pri tio, kion donas la E-elsendoj, atestas leteroj de aŭskultantoj. Mankas nur loko por citi ilin. Mi do provos listigi kelkajn gravajn konkludojn, kiuj sekvas el leteroj kaj aliaj observoj: a) Esperanto en la radio ebligas ĉiutagan kontakton kun la lingvo. Tre gravas, ke ĉi tie estas uzata la parola lingvo-formo, varia, diverstema, diversnivela.

b) Esperanto en la radio estas praktika demonstro de la lingvoegaleco. La programoj estas preparataj por kaj aŭskultataj de vasta internacia publiko, de homoj el diversaj sociaj medioj.

c) Regula aŭskultado de E-elsendoj vastigas kaj profundigas la kulturan-edukan nivelon pro vastigo de la konoj kaj emocia travivado de la kulturtemaj programeroj: literaturaj, muzikaj, raportaj ktp.

ĉ) Regula aŭskultado de E-elsendoj el unu lando permesas ekkoni ĝin pli bone. Tio iam instigas al plia profundigado de la konoj, kiujn oni eĉ aplikas en sia faka aŭ publika agado.

d) Nur la elsendoj en la internacia lingvo ebligas specifan kontakton kun la vasta internacia medio. Nuntempe kun homoj el la tuta mondo, kiuj rekte aŭ malrekte (per siaj korespondaĵoj) partoprenas en la elsendoj. Tio vekas la sentojn de la aŭtenta internaciismo, pac-amo, amikeco. Certe tial en Pola Radio la plej popularaj estas la “Koncertoj kun bondeziroj”, en kiuj la aŭskultantoj bondeziras unuj al la aliaj, aŭ “Radio-Forumoj” (leteroj de aŭskultantoj kun ilia komentado).

e) E-elsendoj plifortigas la senton de ligiteco kun la vasta familio de samideanoj, do – kun la E-movado en ties diversaj formoj. La aŭskultantoj plej regule ricevadas la plej aktualajn informojn el Esperantujo. Tio faras pli videbla la funkciadon de la movado kaj sekve faciligas kunagadon. Verŝajne tial esperantistaj aŭskultantoj apartenas al la plej aktivaj. Ili peradas informojn, surbendigas elsendojn, aŭdigas ilin en la kluboj, kursoj, sendas al amikoj ktp.

f) Fine (sed ne lastsignife) mi volas emfazi, ke la aŭskultado de E-elsendoj estas la plej facila kaj …malmultekosta utiligado kaj ĝuado de Esperanto kaj Esperantujo. Kiu ankoraŭ ne spertis tion, tiu provu. Ankoraŭ hodiaŭ!

Serĉante en la “rememoriga kofro”, mi trovis verkitan informon, kiun verŝajne mi faris antaŭ 30 jaroj, kiam mi estis 20-jara junulo en la grupo esperantista de Bilbao, kie mi partoprenis kurson por komencantoj. Surpriza laŭ mia vidpunkto estas la lingva nivelo atingita tiam post kelkaj monatoj de lernado. Bedaŭrinde, mi poste forlasis ĉiujn Esperantajn aferojn dum 30 jaroj kaj sekve forgesis mian akiritan lingvo-nivelon.

Jen la informo (mi kopias ĝin laŭtekste, kun lingvaj eraroj por klare konstati la tiaman lingvo-nivelon):

INFORMO PRI NIA NUNTEMPA AGADO   -1980-

Ĉar estas necese ke ĉiu esperantista grupo aŭ societo, sciu pri la agado de la aliaj -por interŝanĝi ideojn aŭ, simple, por informiĝi pri la E-movado en nia lando-; mi volas sciigi vin pri tio, kion nia bilbaoa grupo faras nune:

• Ekde la 15a de oktobro 1979a, oni komencis kurson por komencantoj kaj ĝi daŭros, proksimume, ĝis majo 1980a. Partoprenis ĝin 25 gelernantoj, precipe junaj. Poste ekde la 4a de novembro 1979a, oni komencis perfektigan kurson por la lernantoj de pasintaj kursoj. Partoprenas ĝin esperantistoj kiuj pro diversaj cirkonstancoj ne praktikas delonge Esperanton, kaj tiuj, kiuj partoprenis la unuan kurson pasintjare, kaj volas perfektigi kaj atingi pli bonan konon, prononcon kaj fluecon de nia internacia lingvo. Kelkaj el tiu ĉi grupo, volas prepari sin kun la celo esti en la estonto E-instruistoj. Kaj nun en januaro, la 14-an, oni komencis denove novan kurson por komencantoj. Partoprenas ĝin proksimume 15 gejunuloj.

Cetere niaj nunaj celoj estas la jenaj:

• Ni projektas fari monatan gazeton, parolante pri la agado de nia grupo kaj aliaj diversaj temoj pri Esperanto. Tiamaniere, nia grupo forte revigliĝos; ĉiu grupano kunlaboros per siaj ideoj aŭ artikoloj kaj tiel ni sentos nin pli aktivaj.
• Alia projekto de nia grupo estas fari ekskursojn al diversaj lokoj de Hispanio por viziti kelkajn esperantistajn grupojn, interkonatiĝi kaj interŝanĝi ideojn, spertojn kaj tiel plu. Ni vere kredas ke tio estas necese por revigligi nian movadon, kaj por ke Esperanto progresu kaj estu vivanta lingvo.
• Ni estas sciintaj ke en Soncillo, malgranda vilaĝeto de Burgos-provinco, ĉiuj gejunuloj kunvenis por fari ion kune kaj, mirinde, ili decidis lerni Esperanton. Pro tio, ni volas ilin viziti kaj koni por ilin kuraĝigi kaj helpi ilian lernadon.
• Ni planas kolekti enskribojn por partopreni la ĉi-jaran Internacian Junularan Kongreson, kiun oni celebros en Raŭma (Finlando). Se ni ne kune iras, malmultaj gejunuloj el nia grupo kuraĝos partopreni ĝin. Tamen se ni iras kune, multaj pli kuraĝos aliĝi. Tiamaniere, eble ni povos lui aŭtobuson aŭ alian transportilon.

Finfine, mi nur diros ke, same kiel aliaj esperantistaj grupoj aŭ societoj, el la tuta lando, ni estas kunlaborantaj en la kampanjo organizita de ILEI, kiu temas pri kolektado de subskriboj por peti la enkondukon de Esperanto en la dua fazo de Ĝenerala Baza Edukado, kiel elektebla lingvo kun la angla kaj la franca.

JUNULO EL LA E-GRUPO  DE BILBAO.

Mia tiama, jam forpasinta, instruisto de Esperanto.

Mia tiama lernejo aspektas nuntempe preskaŭ same kiel tiam.

¿Porqué el Esperanto no se implanta de una vez por todas, como segunda lengua, en los diferentes países, habiendo demostrado con creces su aptitud y validez como idioma internacional, para el intercambio lingüístico con la gente de otros lugares? ¿Porqué se da preferencia a la intromisión de un idioma de otro lugar, como por ejemplo el inglés, con todo lo que eso conlleva?

Aceptar como segundo idioma uno de otro país, es aceptar imperialismo lingüístico, igual que aceptamos el imperialismo cultural, social, político, etc de parte de los países poderosos.                                                                        ¿Acaso no interesa el Esperanto porque no es un idioma natural, sino artificial, inventado? Su naturalidad viene dada por la evolución de 120 años de ser hablado por una extensa comunidad de esperantistas en todo el mundo. Esta historia, aunque no muy larga, le da carácter al idioma y nos demuestra su valor para la comunicación internacional sin menoscabar los idiomas propios de cada país, sino al contrario, ya que es  un idioma neutral. Cuando estos corren peligro de verdad, es cuando se adopta como segundo idioma el de otro país, que viene también con su cultura e idiosincrasia propios y extraños a los del país que lo adopta, por no hablar de la dificultad de su aprendizaje.

Sin duda, a los dirigentes de los países que pretenden imponer su idioma como lengua internacional, no les interesa el Esperanto. Ellos ya tienen su “idioma mundial” y no les apetece estudiar otro, aparte del negocio que representa vender su idioma por el mundo. Pero el resto de los países no deberían permitir esto por los enormes gastos que origina, porque privilegia un idioma extrangero en detrimento del suyo propio y porque supone someterse lingüísticamente a los países poderosos y darles más poder.

Quizá se necesita un cambio radical en la mentalidad tanto de sometedores como de sometidos, lingüísticamente hablando, y concederle un poco de valor y oportunidad a la “utopía” que representa hoy por hoy el Esperanto.

Zamora ya tiene asociación de Esperanto. Algo que parecía muy dificil de conseguir, ya se ha llevado a cabo, gracias a algunos esperantistas y simpatizantes con el tema de nuestra provincia. Los fines son muy claros y coinciden con los de este blog: dar a conocer y difundir en Zamora capital y en la provincia el idioma internacional Esperanto. Tener un lugar donde cualquier interesado pueda acudir a informarse sobre lo que es el Esperanto y la forma de poder aprenderlo. Por último los fines propios de las asociaciones lingüísticas.

Las personas interesadas, principalmente de nuestra provincia, pueden llamar al teléfono de contacto.- 980512675

En la deknaŭa jarcento, en 1816, naskiĝis malgranda landeto neŭtrala inter la landlimoj de tri landoj: Nederlando, Germanio kaj Belgio. Tie ekzistis malgranda teritorio apartenanta al neniu el tiuj landoj, kiu restis neŭtrala kaj sendependa. Ĝi nomiĝis Moresnet. Ŝtonego markis punkton kie konverĝis tiuj kvar ŝtatoj.

Moresneta teritorio

Same kiel la lando, kelkaj loĝantoj el tiu ŝtateto, decidis ke ankaŭ la lingvo estu neŭtrala kaj tial ili adoptis Esperanton kiel lingvo de Neŭtrala Moresneto. Tiu neŭtrala ŝtato daŭris tiamaniere dum unu jarcento, ĝis 1919 kiam dum la unua mondmilito ĝi malaperis.

Punkto kie konverĝis la kvar ŝtatoj

Aktuale nur tri landoj konverĝas

Vi povas trovi kaj legi pliajn infirmojn pri tiu ĉi kuriozega afero en la jenaj retadresoj:

http://www.moresnet.nl/esperanto/index_es.htm

http://eo.wikipedia.org/wiki/Moresnet